Hoeveel taart? / Wie viel Kuchen?


#1

Vorige week heb ik een keer twee taartpunten bij de koffie gegeten — voor het eerst in de ruim twintig jaar dat ik in Duitsland woon. Waarom? Ze waren lekker, en mensen in mijn gezelschap deden het ook. Maar van binnen kwelde mij de vraag, die ik nu ook jullie voorleg: mag je als Nederlander wel twee stukken taart? Volgens mij was/is dat in Nederland heel erg taboe, of herinner ik het mij verkeerd?
De Duitsers hebben er blijkbaar geen moeite mee. Hoogstens is er eens iemand die zich zorgen maakt om zijn lichaamsgewicht, maar die kan dan het tweede stuk ohne Sahne bestellen.


#2

Goede vraag! :smile: In mijn herinnering was er op verjaardagen inderdaad gewoon één stuk taart per persoon. Meestal kwamen een uurtje later dan de chips, toastjes en andere hartige hapjes op tafel.

Ik zit me nu af te vragen of er überhaupt een tweede stuk aangeboden wordt… Volgens mij niet, namelijk. Als je als gast nog honger hebt, heb je dus pech gehad. :smile:


#3

Goed zo!:laughing:

Ik weet wel dat het zo is maar ik heb me altijd afgevraagd waarom?

In Deutschland wird auch die Torte einfach auf den Tisch gestellt und jeder bedient sich solange, bis er satt ist.
In NL ist pro Person ein Stück geplant und das wird dann auch zugeteilt. :laughing:
Eine Verhaltensweise, an die ich mich zwar nach 17 Jahren gewöhnt habe, sie aber nie habe nachvollziehen können.


#4

Ach, dat is natuurlijk ook een verschil. Er wordt inderdaad gevraagd wie er taart wil, en diegenen krijgen dan netjes een schoteltje met hun stuk taart aangeboden. :smile: Zelf pakken zou worden gezien als zeer onbeleefd…


#5

Aach, :anguished: is dat echt zo ?
Mir reicht normalerweise schon ein halbes Stückchen, ich kenne aber viele, die sich mit nur einem Stück nicht zufrieden geben würden.


#6

Het klopt wel wat hier gezegd wordt, als Duitse Nederlander in 2 culturen opgevoed valt het niet zo op, tenzij je er echt op gaat letten! En echt in Duitsland staat alles op tafel, in Nederland krijg je 1 kans voor een stuk taart daarna niet meer😁
Zo viel het mij ineens op (bij Nederlanders) als er bij de maaltijd een kip wordt geserveerd eerst de kip wordt gegeten daarna de maaltijd, dat was een vreemde gewaarwording voor mij.


#7

Maar ik zat met enkele mensen in een Café (= Ndl. tearoom, grand café). Daar kon je gewoon nog een tweede stuk Kuchen gaan uitzoeken aan de Theke; sommigen deden dat en ik dus ook. Er was ook iemand die meteen bij binnenkomst al twee stukken uitzocht en die werden hem samen op een bordje gebracht.
Dat was een man overigens, en dat ben ik ook. In Nederland is taart eten in een tearoom misschien eerder iets voor dames. Je had vroeger in Den Haag Formosa en Krul; daar ging je als man niet naar binnen.


#8

Taart eten is onlosmakelijk verbonden met de Duitse cultuur, Emigrant. Net als brood overigens.


#9

Andersherum habe ich nie begriffen, wieso man in Deutschland so unglaublich viel Kuchen essen muss, will und kann(!) Mir reicht, ähnlich wie bei @Juergen-1, ein kleines Stück …


#10

Wenn man bei Mama oder Oma zu besuch ist muss mann MINDESTENS zwei Stücke essen! :joy:


#11

Wie furchtbar …

Aber im Ernst: Für mich ist das eine Qual: aus Anstands-/Höflichkeitsgründen bei der Schwiegermutter mehr als ein Stück Kuchen essen zu müssen.


#12

Taart eet je niet tegen de honger, Maartje :wink:


#13

Ook weer waar… :smile:


#14

Das ist ja eine interessante Diskussion1 In Zukunft weiß ich, dass ich in ein Fettnäpfchen trete, wenn ich bei niederländischen Freunden um ein zweites Stück Torte bitte, z.B. weil es mir gut schmeckt. In Deutschland habe ich es nie als “Muss” empfunden, mehr als ein Stück zu essen, eher als eine Möglichkeit. Vor allem, wenn mehr als eine Sorte Torte und/oder Kuchen auf dem Tisch steht, dann probiere ich mich schon gerne durch, auch mit kleinen oder halben Stücken. Bei Freunden und guten Bekannten kein Problem. Ich wusste gar nicht, dass “gezellige” Dinge wie ein gemeinsames Kaffeetrinken so formell geregelt sein können.


#15

Das ist nicht wirklich “formell geregelt”, Meisje. Es geht hier um (unausgesprochene) Konventionen – Dinge, die man “intuitiv” weiß, wenn man in einem Land aufwächst, aber die sich Aussenstehenden nicht direkt erschließen.

Umgekehrt ist es genau der Fall, schau mal: